Door Adri Nieuwhof

 

Al-Haq directeur Shawan Jabarin, onverzettelijk verdediger van Palestijnse rechten

Israël heeft geprobeerd de Palestijnse mensenrechtenorganisatie Al Haq monddood te maken met intimidatie, valse beschuldigingen en bedreiging. Maar directeur Shawan Jabarin is vastbesloten om Israël ter verantwoording te roepen voor zijn schendingen van de rechten van het Palestijnse volk. Vorige maand, sprak ik met Jabarin over Al Haq’s samenwerking met het Internationaal Strafhof en de noodzaak van sancties tegen Israël.

Shawan Jabareen by Adri Nieuwhof

“Als daders geen prijs betalen voor hun misdaden, dan denken ze dat ze onschendbaar zijn en zullen zij hun misdrijven steeds weer herhalen,” zegt Jabarin. Al Haq werkt samen met het Internationaal Strafhof aan Israël’s schendingen van de rechten van Palestijnen. Jabarin is ervan overtuigd dat Israël daarom de organisatie belastert, e-mails hackt, valse beschuldigingen van corruptie verspreidt en medewerkers met de dood bedreigt.

Al Haq is doelwit omdat “wij het Internationaal Strafhof van informatie voorzien,” meent Jabarin. “De Israëli’s hebben al het mogelijke gedaan om Palestina af te houden van aansluiting bij het Internationaal Strafhof. Natuurlijk proberen zij het onmogelijke: te voorkomen dat wij samenwerken met het strafhof. Ze weten dat ze onze informatie niet kunnen weerleggen, omdat deze op betrouwbare bronnen is gebaseerd en op een professionele manier is gedocumenteerd. Ze zijn bang voor ons professionele, juridische werk. Zij voelen dat ons werk het strafhof helpt om Israël aan te pakken. Daarom hebben ze onze collega in Den Haag bedreigd.”

Jabarin buigt zich naar me toe en kijkt me doordringend aan: “De Israëli’s denken dat zij alles met geweld voor elkaar kunnen krijgen. Zij hebben Palestina met geweld genomen, maar zij kunnen niet iedereen met geweld het zwijgen opleggen. Ze gebruiken moderne technieken voor een ouderwetse inhoud: wraak, haat, discriminatie, superioriteit. Zij hebben zich het moderne denken van rechtvaardigheid, mensenrechten, rechtsstaat, gelijkheid en vrijheid nog niet eigen gemaakt.”

Angst zaaien

De aanvallen op Al Haq zijn niet uniek. Palestijnse en Israëlische mensenrechtenorganisaties, Human Rights Watch, Amnesty International, de BDS beweging, donoren en overheden die mensenrechtenorganisaties steunen, hebben allemaal te maken gehad met laster en valse beschuldigingen door de pro-Israël lobby.

Er zitten verschillende groepen achter deze aanvallen volgens Jabarin: “rechtse groepen uit verschillende landen, vooral in Europa. En er is ook een georganiseerde officiële Israëlische campagne van het Ministerie van Strategische Zaken van minister Gilad Erdan. Zij hebben miljoenen dollars voor hun campagnes tegen hen die rekenschap vragen, die achter het internationaal recht staan, die voor rechtvaardigheid strijden. Zij vechten tegen degenen die oproepen tot BDS, en daarbij in hun recht staan op grond van de vrijheid van meningsuiting.”

Intimidatie en bedreiging zijn bedoeld “om angst te zaaien onder medewerkers, activisten en functionarissen zodat zij aan zelfcensuur gaan doen: dat zij tot 100 tellen en niet tot tien voor zij Israëls misdrijven aan de orde stellen. Zij maken gebruik van onder meer de media, internationale contacten en spionage. Zij gebruiken rechtse groepen in het buitenland, waaronder knokploegen. Zij gebruiken moderne technologie voor karaktermoord. Via internet verspreiden zij onjuiste informatie. Elke dag, elk uur, elke minuut.”

De toekomst van de jeugd

Jabarin maakt zich zorgen over de toekomst van de jeugd. Vijfenzeventig procent van de bevolking in Palestina is jonger dan 29 jaar en vijftig procent is jonger dan 17 jaar. Al-Haq ziet een verband tussen de toekomst van jongeren en bevordering van respect voor het internationaal recht. “De fundamentele vraag is: welke weg willen we dat de nieuwe generatie inslaat. Willen we dat zij de rechtsstaat ervaren of de wet van de jungle?”

De wet van de jungle kent geen “rechtsstaat, geen respect voor internationaal recht, geen democratische waarden, geen gelijkheid of mensenrechten.”

“Dat is een gevaarlijke boodschap. Wij willen mensen op hun verantwoordelijkheid wijzen: kiezen voor een vreedzame aanpak om punten aan de orde te stellen en rechten te claimen.”

Shawan vervolgt: “Zij hebben het basisrecht te participeren in het publieke en politieke domein en hun vertegenwoordigers te kiezen. Dit is een belangrijke boodschap voor Palestijnen en voor de rest van de wereld. De houdbaarheidsdatum van de Palestijnse leiders is verlopen. Door dit aan de orde te stellen kunnen we jongeren bij dit proces betrekken. Zij voelen momenteel dat niemand hen vertegenwoordigt, want deze leiders bieden geen hoop. Het moet een transparant, democratisch proces zijn; als we zo met de jeugd omgaan dan kunnen we de toekomst voor onze jonge generatie veilig stellen.”

Sancties

Al-Haq’s antwoord op Israëls voortdurende schendingen van het internationaal recht en het negeren van VN-resoluties is oproepen tot economische, politieke en diplomatieke sancties. Direct na het aannemen van Veiligheidsraad resolutie 2334 waarin onmiddellijke stopzetting wordt geëist van alle nederzettingsactiviteiten in Palestina – Oost-Jeruzalem incluis – verklaarde Israël dat het deze resolutie niet zal respecteren. Integendeel, het kondigde de bouw van duizenden nieuwe huizen aan.

Volgens het handvest van de VN en de Veiligheidsraad zou de VN nu “het sanctiecomité moeten instellen om Israëls praktijken, beleid en misdaden te onderzoeken,” zegt Jabarin. “Wij zijn niet naïef. Wij weten dat de politieke wil ontbreekt, maar toch moeten we hiervoor pleiten.”

De VN en overheden handelen selectief, merkt Jabarin op. Toen Rusland de Krim annexeerde, reageerden overheden binnen een paar weken met sancties conform het recht. “Nadat Israël Palestina bezette en Oost-Jeruzalem en de Hoogte van Golan annexeerde in 1967 gebeurde er niets. Waarom niet bij Palestina? Dat is de kern van de zaak.”

De Europese Unie (EU) probeert onderscheid te maken tussen de Krim en Israël, door uit te leggen dat de annexatie van Jeruzalem lang geleden is gebeurd en dat Israël Palestina niet heeft geannexeerd, zo zei een ambtenaar van de EU tegen Al Haq.

Shawan reageert hierop dat de EU “wil wachten op een formele annexatie; maar eigenlijk is Palestina al geannexeerd, het moet alleen nog officieel worden.”

In Israëlische politieke kringen “is men het erover eens dat een formele annexatie overbodig is want de realiteit is dat Palestina al geannexeerd is. Israël doet wat het wil. Een officiële annexatie brengt nieuwe verantwoordelijkheden met zich mee. Nu is er feitelijk een annexatie zonder verantwoordelijkheid. Zij genieten alle voordelen alsof Palestina deel is van hun land.”

Mensenrechtenorganisaties hebben de taak om iedereen op zijn verantwoordelijkheid en wettelijke verplichtingen te wijzen. “Na  50 jaar bezetting is er geen tijd voor meer woorden, veroordelingen en resoluties.” Het is tijd voor het “inwerking stellen, toepassen en respecteren van deze resoluties, principes en waarden. Het is lang … 70 jaar is erg lang.”